Έχετε κάτι να πείτε;
Στείλτε μας τις δικές σας ειδήσεις,
άρθρα και σχόλια.
Άρθρο > Απόψεις
Με την κοινωνία ή την οικονομία;
Τρίτη, 17/03/2020 22:45
Με την κοινωνία ή την οικονομία;Ακόμα και μέσα στην παγκόσμια κρίση του κορονοϊού δύο πολιτικά μοντέλα αντιπαρατίθενται. Η pro business προσέγγιση του Τζόνσον στη Βρετανία δεν έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του, αλλά με την κληρονομιά της Θάτσερ

του Μιχάλη Μιχαήλ
Είναι παράδοξο, αλλά η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης δύο διαχρονικά ανταγωνιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων. Διότι ενώ σε μια πρώτη ανάγνωση είναι δύο διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις και στρατηγικές που αντιπαρατίθενται, στο δεύτερο πλάνο πρόκειται για τις ιδεολογικές διαφορές δύο μοντέλων που εν τέλει καταλήγουν στο θεμελιώδες δίλημμα των δυτικών κοινωνιών τα τελευταία 50 χρόνια: Οικονομία ή κοινωνία; Ποια έχει προτεραιότητα; Με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις, τώρα και στην κρίση του Covid-19. Οι διαμετρικά αντίθετες αυτές στρατηγικές δεν είναι αναπάντεχες. Πηγάζουν από τις αντίθετες πολιτικές προτεραιότητες μεταξύ της φιλελεύθερης-σοσιαλδημοκρατικής Ευρώπης και της νεοφιλελεύθερης Βρετανίας και φυσικά των ΗΠΑ. Από τη μια η προτεραιότητα για την κυριαρχία των αγορών εις βάρος ακόμα και της κοινωνικής συνοχής και από την άλλη το αντίστροφο. Η κοινωνική συνοχή ως παράγων ευημερίας και οικονομικής ανάπτυξης. Γιατί Ελλάδα και Βρετανία παίρνουν τόσο διαφορετικά μέτρα για τον κορονοϊό Πατήστε εδώ Σε όλες τις χώρες της δυτικής Ενωσης οι αρχές του φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας διαμόρφωσαν τελικά τις σύγχρονες δημοκρατίες. Δηλαδή: αστική δημοκρατία, φιλελεύθερη με δικαιώματα αλλά και κοινωνικό κράτος που εγγυάται ένα επίπεδο ζωής για όλους τους πολίτες. Η επιδημία του κορονοϊού δοκιμάζει τις αντοχές αυτής της Ευρώπης. Αλλά θα δοκιμάσει και αυτές της άλλης. Σε όρους προσέγγισης της κρίσης, η διαφορά είναι η γνωστή και θεμελιώδης: από τη μία το μοντέλο επιβολής καραντίνας και απομόνωσης, με την προσωπική και κοινωνική ευθύνη του καθενός, την οποία ακολουθεί σχεδόν όλος ο κόσμος, κατά την προτροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Από την άλλη η θεωρία της «ανοσίας της αγέλης» την οποία ακολουθούν η Βρετανία, και εν μέρει η Ολλανδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και ο Τραμπ μπροστά στον φόβο μιας κοινωνικής καταστροφής έκανε πίσω. Μόνο ο Μπόρις Τζόνσον εμφανίστηκε πείσμων, επιδεικνύοντας αντανακλαστικά που ενδεχομένως να αποβούν εις βάρος του λαού του. Την υγειονομική και επιδημιολογική διαφορά των δύο μοντέλων την έχουν αναλύσει ήδη κορυφαίοι επιστήμονες. Σε όρους πολιτικής όμως, η προσέγγιση της Βρετανίας μοιάζει τρομακτικά με την επιλογή του Brexit. To Ηνωμένο Βασίλειο αποφασίζει να επιλέξει και εδώ τον δικό του δρόμο, υπακούοντας στην ξακουστή ιδεοληπτική νησιωτικότητά του και επιστρατεύοντας το περίφημο «ομίχλη στο Κανάλι, η ήπειρος αποκλείστηκε». Ετσι, μολονότι έχουμε και επισήμως πανδημία εδώ και μία εβδομάδα, το Λονδίνο επέλεξε μικρής κλίμακας περιορισμούς επειδή θεωρεί πως με τους πολίτες να μπαίνουν σε καραντίνα και με τα σχολεία να κλείσουν θα πληγεί η βρετανική οικονομία. Η κυβέρνηση Τζόνσον υποβάλλει τους πολίτες σε ένα μακάβριο τεστ αντοχής ώστε να αντέξουν οι επιχειρήσεις και οι αξίες, εμφανίζεται διατεθειμένο να θυσιάσει τη δημόσια υγεία στον βωμό του πλούτου. Ασφαλώς επικρίνεται σφόδρα και είναι πιθανόν ο Τζόνσον να αλλάξει ρότα, υπό τον πολιτικό και ηθικό εφιάλτη δεκάδων χιλιάδων νεκρών. Ομως η αντίληψη με την οποία προσέγγισε η Ντάουνινγκ Στριτ την κρίση δεν είναι μια ιδιαιτερότητα του αμφιλεγόμενου Μπόρις· έχει βαθιές ρίζες στη Βρετανία. Αυτή δεν είναι η κληρονομιά της Θάτσερ; Η κληρονομιά της πολιικής που διέλυσε το κοινωνικό κράτος θεωρώντας ότι οι αγορές θα δίνουν -πάντα- τη λύση; Ομως οι αγορές τώρα δεν συμφωνούν ακριβώς και σίγουρα δεν παράγουν λύσεις: τα χρηματιστήρια καταρρέουν προεξοφλώντας την περιδήνηση της παγκόσμιας οικονομίας φυσικά και της Βρετανικής —ζούμε σε έναν διασυνδεδεμένο, παγκοσμιοποιημένο κόσμο και το Νησί δεν μπορεί να γλιτώσει έτσι απλά. Αντιθέτως είναι τα δημόσια συστήματα υγείας που καλούνται να σηκώσουν το βάρος παντού για να «σωθούν» οι κοινωνίες. Είναι το κατασυκοφαντημένο κοινωνικό κράτος που καλείται να υψώσει το ανάστημά του στην παγκόσμια αυτή απειλή. Είναι τα υποχρηματοδοτούμενα, όπως συνέβη στην Ελλάδα, νοσοκομεία που καλούνται να αντισταθούν. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τι θα συμβει στο τέλος, ποιο μοντέλο θα φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα. Αν κρίνει κανείς από τη μεταστροφή που τελικά καταγράφεται στη Βρετανία και τα χωρίς προηγούμενο περιοριστικά μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη, η κοινωνία προηγείται της οικονομίας. Το ποια σχέση θα υπάρξει ανάμεσά τους, αν δηλαδή θα ξαναβρεί ύστερα από δεκαετίες η Σοσιαλδημοκρατία τον ρόλο της ή θα ξαναπάρουν τα ηνία οι οικονομικοί μηχανισμοί είναι μια μεγάλη συζήτηση. Αλλα ας την κάνουμε, με το καλό, όταν ξεπεραστεί η κρίση. Πηγή: Protagon.gr
Είναι παράδοξο, αλλά η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης δύο διαχρονικά ανταγωνιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων. Διότι ενώ σε μια πρώτη ανάγνωση είναι δύο διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις και στρατηγικές που αντιπαρατίθενται, στο δεύτερο πλάνο πρόκειται για τις ιδεολογικές διαφορές δύο μοντέλων που εν τέλει καταλήγουν στο θεμελιώδες δίλημμα των δυτικών κοινωνιών τα τελευταία 50 χρόνια: Οικονομία ή κοινωνία; Ποια έχει προτεραιότητα; Με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις, τώρα και στην κρίση του Covid-19. Οι διαμετρικά αντίθετες αυτές στρατηγικές δεν είναι αναπάντεχες. Πηγάζουν από τις αντίθετες πολιτικές προτεραιότητες μεταξύ της φιλελεύθερης-σοσιαλδημοκρατικής Ευρώπης και της νεοφιλελεύθερης Βρετανίας και φυσικά των ΗΠΑ. Από τη μια η προτεραιότητα για την κυριαρχία των αγορών εις βάρος ακόμα και της κοινωνικής συνοχής και από την άλλη το αντίστροφο. Η κοινωνική συνοχή ως παράγων ευημερίας και οικονομικής ανάπτυξης. Γιατί Ελλάδα και Βρετανία παίρνουν τόσο διαφορετικά μέτρα για τον κορονοϊό Πατήστε εδώ Σε όλες τις χώρες της δυτικής Ενωσης οι αρχές του φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας διαμόρφωσαν τελικά τις σύγχρονες δημοκρατίες. Δηλαδή: αστική δημοκρατία, φιλελεύθερη με δικαιώματα αλλά και κοινωνικό κράτος που εγγυάται ένα επίπεδο ζωής για όλους τους πολίτες. Η επιδημία του κορονοϊού δοκιμάζει τις αντοχές αυτής της Ευρώπης. Αλλά θα δοκιμάσει και αυτές της άλλης. Σε όρους προσέγγισης της κρίσης, η διαφορά είναι η γνωστή και θεμελιώδης: από τη μία το μοντέλο επιβολής καραντίνας και απομόνωσης, με την προσωπική και κοινωνική ευθύνη του καθενός, την οποία ακολουθεί σχεδόν όλος ο κόσμος, κατά την προτροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Από την άλλη η θεωρία της «ανοσίας της αγέλης» την οποία ακολουθούν η Βρετανία, και εν μέρει η Ολλανδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και ο Τραμπ μπροστά στον φόβο μιας κοινωνικής καταστροφής έκανε πίσω. Μόνο ο Μπόρις Τζόνσον εμφανίστηκε πείσμων, επιδεικνύοντας αντανακλαστικά που ενδεχομένως να αποβούν εις βάρος του λαού του. Την υγειονομική και επιδημιολογική διαφορά των δύο μοντέλων την έχουν αναλύσει ήδη κορυφαίοι επιστήμονες. Σε όρους πολιτικής όμως, η προσέγγιση της Βρετανίας μοιάζει τρομακτικά με την επιλογή του Brexit. To Ηνωμένο Βασίλειο αποφασίζει να επιλέξει και εδώ τον δικό του δρόμο, υπακούοντας στην ξακουστή ιδεοληπτική νησιωτικότητά του και επιστρατεύοντας το περίφημο «ομίχλη στο Κανάλι, η ήπειρος αποκλείστηκε». Ετσι, μολονότι έχουμε και επισήμως πανδημία εδώ και μία εβδομάδα, το Λονδίνο επέλεξε μικρής κλίμακας περιορισμούς επειδή θεωρεί πως με τους πολίτες να μπαίνουν σε καραντίνα και με τα σχολεία να κλείσουν θα πληγεί η βρετανική οικονομία. Η κυβέρνηση Τζόνσον υποβάλλει τους πολίτες σε ένα μακάβριο τεστ αντοχής ώστε να αντέξουν οι επιχειρήσεις και οι αξίες, εμφανίζεται διατεθειμένο να θυσιάσει τη δημόσια υγεία στον βωμό του πλούτου. Ασφαλώς επικρίνεται σφόδρα και είναι πιθανόν ο Τζόνσον να αλλάξει ρότα, υπό τον πολιτικό και ηθικό εφιάλτη δεκάδων χιλιάδων νεκρών. Ομως η αντίληψη με την οποία προσέγγισε η Ντάουνινγκ Στριτ την κρίση δεν είναι μια ιδιαιτερότητα του αμφιλεγόμενου Μπόρις· έχει βαθιές ρίζες στη Βρετανία. Αυτή δεν είναι η κληρονομιά της Θάτσερ; Η κληρονομιά της πολιικής που διέλυσε το κοινωνικό κράτος θεωρώντας ότι οι αγορές θα δίνουν -πάντα- τη λύση; Ομως οι αγορές τώρα δεν συμφωνούν ακριβώς και σίγουρα δεν παράγουν λύσεις: τα χρηματιστήρια καταρρέουν προεξοφλώντας την περιδήνηση της παγκόσμιας οικονομίας φυσικά και της Βρετανικής —ζούμε σε έναν διασυνδεδεμένο, παγκοσμιοποιημένο κόσμο και το Νησί δεν μπορεί να γλιτώσει έτσι απλά. Αντιθέτως είναι τα δημόσια συστήματα υγείας που καλούνται να σηκώσουν το βάρος παντού για να «σωθούν» οι κοινωνίες. Είναι το κατασυκοφαντημένο κοινωνικό κράτος που καλείται να υψώσει το ανάστημά του στην παγκόσμια αυτή απειλή. Είναι τα υποχρηματοδοτούμενα, όπως συνέβη στην Ελλάδα, νοσοκομεία που καλούνται να αντισταθούν. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τι θα συμβει στο τέλος, ποιο μοντέλο θα φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα. Αν κρίνει κανείς από τη μεταστροφή που τελικά καταγράφεται στη Βρετανία και τα χωρίς προηγούμενο περιοριστικά μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη, η κοινωνία προηγείται της οικονομίας. Το ποια σχέση θα υπάρξει ανάμεσά τους, αν δηλαδή θα ξαναβρεί ύστερα από δεκαετίες η Σοσιαλδημοκρατία τον ρόλο της ή θα ξαναπάρουν τα ηνία οι οικονομικοί μηχανισμοί είναι μια μεγάλη συζήτηση. Αλλα ας την κάνουμε, με το καλό, όταν ξεπεραστεί η κρίση. Πηγή: Protagon.gr
Είναι παράδοξο, αλλά η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης δύο διαχρονικά ανταγωνιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων. Διότι ενώ σε μια πρώτη ανάγνωση είναι δύο διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις και στρατηγικές που αντιπαρατίθενται, στο δεύτερο πλάνο πρόκειται για τις ιδεολογικές διαφορές δύο μοντέλων που εν τέλει καταλήγουν στο θεμελιώδες δίλημμα των δυτικών κοινωνιών τα τελευταία 50 χρόνια: Οικονομία ή κοινωνία; Ποια έχει προτεραιότητα; Με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις, τώρα και στην κρίση του Covid-19. Οι διαμετρικά αντίθετες αυτές στρατηγικές δεν είναι αναπάντεχες. Πηγάζουν από τις αντίθετες πολιτικές προτεραιότητες μεταξύ της φιλελεύθερης-σοσιαλδημοκρατικής Ευρώπης και της νεοφιλελεύθερης Βρετανίας και φυσικά των ΗΠΑ. Από τη μια η προτεραιότητα για την κυριαρχία των αγορών εις βάρος ακόμα και της κοινωνικής συνοχής και από την άλλη το αντίστροφο. Η κοινωνική συνοχή ως παράγων ευημερίας και οικονομικής ανάπτυξης. Γιατί Ελλάδα και Βρετανία παίρνουν τόσο διαφορετικά μέτρα για τον κορονοϊό Πατήστε εδώ Σε όλες τις χώρες της δυτικής Ενωσης οι αρχές του φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας διαμόρφωσαν τελικά τις σύγχρονες δημοκρατίες. Δηλαδή: αστική δημοκρατία, φιλελεύθερη με δικαιώματα αλλά και κοινωνικό κράτος που εγγυάται ένα επίπεδο ζωής για όλους τους πολίτες. Η επιδημία του κορονοϊού δοκιμάζει τις αντοχές αυτής της Ευρώπης. Αλλά θα δοκιμάσει και αυτές της άλλης. Σε όρους προσέγγισης της κρίσης, η διαφορά είναι η γνωστή και θεμελιώδης: από τη μία το μοντέλο επιβολής καραντίνας και απομόνωσης, με την προσωπική και κοινωνική ευθύνη του καθενός, την οποία ακολουθεί σχεδόν όλος ο κόσμος, κατά την προτροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Από την άλλη η θεωρία της «ανοσίας της αγέλης» την οποία ακολουθούν η Βρετανία, και εν μέρει η Ολλανδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και ο Τραμπ μπροστά στον φόβο μιας κοινωνικής καταστροφής έκανε πίσω. Μόνο ο Μπόρις Τζόνσον εμφανίστηκε πείσμων, επιδεικνύοντας αντανακλαστικά που ενδεχομένως να αποβούν εις βάρος του λαού του. Την υγειονομική και επιδημιολογική διαφορά των δύο μοντέλων την έχουν αναλύσει ήδη κορυφαίοι επιστήμονες. Σε όρους πολιτικής όμως, η προσέγγιση της Βρετανίας μοιάζει τρομακτικά με την επιλογή του Brexit. To Ηνωμένο Βασίλειο αποφασίζει να επιλέξει και εδώ τον δικό του δρόμο, υπακούοντας στην ξακουστή ιδεοληπτική νησιωτικότητά του και επιστρατεύοντας το περίφημο «ομίχλη στο Κανάλι, η ήπειρος αποκλείστηκε». Ετσι, μολονότι έχουμε και επισήμως πανδημία εδώ και μία εβδομάδα, το Λονδίνο επέλεξε μικρής κλίμακας περιορισμούς επειδή θεωρεί πως με τους πολίτες να μπαίνουν σε καραντίνα και με τα σχολεία να κλείσουν θα πληγεί η βρετανική οικονομία. Η κυβέρνηση Τζόνσον υποβάλλει τους πολίτες σε ένα μακάβριο τεστ αντοχής ώστε να αντέξουν οι επιχειρήσεις και οι αξίες, εμφανίζεται διατεθειμένο να θυσιάσει τη δημόσια υγεία στον βωμό του πλούτου. Ασφαλώς επικρίνεται σφόδρα και είναι πιθανόν ο Τζόνσον να αλλάξει ρότα, υπό τον πολιτικό και ηθικό εφιάλτη δεκάδων χιλιάδων νεκρών. Ομως η αντίληψη με την οποία προσέγγισε η Ντάουνινγκ Στριτ την κρίση δεν είναι μια ιδιαιτερότητα του αμφιλεγόμενου Μπόρις· έχει βαθιές ρίζες στη Βρετανία. Αυτή δεν είναι η κληρονομιά της Θάτσερ; Η κληρονομιά της πολιικής που διέλυσε το κοινωνικό κράτος θεωρώντας ότι οι αγορές θα δίνουν -πάντα- τη λύση; Ομως οι αγορές τώρα δεν συμφωνούν ακριβώς και σίγουρα δεν παράγουν λύσεις: τα χρηματιστήρια καταρρέουν προεξοφλώντας την περιδήνηση της παγκόσμιας οικονομίας φυσικά και της Βρετανικής —ζούμε σε έναν διασυνδεδεμένο, παγκοσμιοποιημένο κόσμο και το Νησί δεν μπορεί να γλιτώσει έτσι απλά. Αντιθέτως είναι τα δημόσια συστήματα υγείας που καλούνται να σηκώσουν το βάρος παντού για να «σωθούν» οι κοινωνίες. Είναι το κατασυκοφαντημένο κοινωνικό κράτος που καλείται να υψώσει το ανάστημά του στην παγκόσμια αυτή απειλή. Είναι τα υποχρηματοδοτούμενα, όπως συνέβη στην Ελλάδα, νοσοκομεία που καλούνται να αντισταθούν. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τι θα συμβει στο τέλος, ποιο μοντέλο θα φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα. Αν κρίνει κανείς από τη μεταστροφή που τελικά καταγράφεται στη Βρετανία και τα χωρίς προηγούμενο περιοριστικά μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη, η κοινωνία προηγείται της οικονομίας. Το ποια σχέση θα υπάρξει ανάμεσά τους, αν δηλαδή θα ξαναβρεί ύστερα από δεκαετίες η Σοσιαλδημοκρατία τον ρόλο της ή θα ξαναπάρουν τα ηνία οι οικονομικοί μηχανισμοί είναι μια μεγάλη συζήτηση. Αλλα ας την κάνουμε, με το καλό, όταν ξεπεραστεί η κρίση. Πηγή: Protagon.gr

Είναι παράδοξο, αλλά η αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης δύο διαχρονικά ανταγωνιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων. Διότι ενώ σε μια πρώτη ανάγνωση είναι δύο διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις και στρατηγικές που αντιπαρατίθενται, στο δεύτερο πλάνο πρόκειται για τις ιδεολογικές διαφορές δύο μοντέλων που εν τέλει καταλήγουν στο θεμελιώδες δίλημμα των δυτικών κοινωνιών τα τελευταία 50 χρόνια: Οικονομία ή κοινωνία; Ποια έχει προτεραιότητα; Με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις, τώρα και στην κρίση του Covid-19.

Οι διαμετρικά αντίθετες αυτές στρατηγικές δεν είναι αναπάντεχες. Πηγάζουν από τις αντίθετες πολιτικές προτεραιότητες μεταξύ της φιλελεύθερης-σοσιαλδημοκρατικής Ευρώπης και της νεοφιλελεύθερης Βρετανίας και φυσικά των ΗΠΑ. Από τη μια η προτεραιότητα για την κυριαρχία των αγορών εις βάρος ακόμα και της κοινωνικής συνοχής και από την άλλη το αντίστροφο. Η κοινωνική συνοχή ως παράγων ευημερίας και οικονομικής ανάπτυξης.

Σε όλες τις χώρες της δυτικής Ενωσης οι αρχές του φιλελευθερισμού και της σοσιαλδημοκρατίας διαμόρφωσαν τελικά τις σύγχρονες δημοκρατίες. Δηλαδή: αστική δημοκρατία, φιλελεύθερη με δικαιώματα αλλά και κοινωνικό κράτος που εγγυάται ένα επίπεδο ζωής για όλους τους πολίτες. Η επιδημία του κορονοϊού δοκιμάζει τις αντοχές αυτής της Ευρώπης. Αλλά θα δοκιμάσει και αυτές της άλλης.

Σε όρους προσέγγισης της κρίσης, η διαφορά είναι η γνωστή και θεμελιώδης: από τη μία το μοντέλο επιβολής καραντίνας και απομόνωσης, με την προσωπική και κοινωνική ευθύνη του καθενός, την οποία ακολουθεί σχεδόν όλος ο κόσμος, κατά την προτροπή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Από την άλλη η θεωρία της «ανοσίας της αγέλης» την οποία ακολουθούν η Βρετανία, και εν μέρει η Ολλανδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, αν και ο Τραμπ μπροστά στον φόβο μιας κοινωνικής καταστροφής έκανε πίσω. Μόνο ο Μπόρις Τζόνσον εμφανίστηκε πείσμων, επιδεικνύοντας αντανακλαστικά που ενδεχομένως να αποβούν εις βάρος του λαού του.

Την υγειονομική και επιδημιολογική διαφορά των δύο μοντέλων την έχουν αναλύσει ήδη κορυφαίοι επιστήμονες. Σε όρους πολιτικής όμως, η προσέγγιση της Βρετανίας μοιάζει τρομακτικά με την επιλογή του Brexit. To Ηνωμένο Βασίλειο αποφασίζει να επιλέξει και εδώ τον δικό του δρόμο, υπακούοντας στην ξακουστή ιδεοληπτική νησιωτικότητά του και επιστρατεύοντας το περίφημο «ομίχλη στο Κανάλι, η ήπειρος αποκλείστηκε». Ετσι, μολονότι έχουμε και επισήμως πανδημία εδώ και μία εβδομάδα, το Λονδίνο επέλεξε μικρής κλίμακας περιορισμούς επειδή θεωρεί πως με τους πολίτες να μπαίνουν σε καραντίνα και με τα σχολεία να κλείσουν θα πληγεί η βρετανική οικονομία.

Η κυβέρνηση Τζόνσον υποβάλλει τους πολίτες σε ένα μακάβριο τεστ αντοχής ώστε να αντέξουν οι επιχειρήσεις και οι αξίες, εμφανίζεται διατεθειμένο να θυσιάσει τη δημόσια υγεία στον βωμό του πλούτου. Ασφαλώς επικρίνεται σφόδρα και είναι πιθανόν ο Τζόνσον να αλλάξει ρότα, υπό τον πολιτικό και ηθικό εφιάλτη δεκάδων χιλιάδων νεκρών. Ομως η αντίληψη με την οποία προσέγγισε η Ντάουνινγκ Στριτ την κρίση δεν είναι μια ιδιαιτερότητα του αμφιλεγόμενου Μπόρις· έχει βαθιές ρίζες στη Βρετανία. Αυτή δεν είναι η κληρονομιά της Θάτσερ; Η κληρονομιά της πολιικής που διέλυσε το κοινωνικό κράτος θεωρώντας ότι οι αγορές θα δίνουν -πάντα- τη λύση;

Ομως οι αγορές τώρα δεν συμφωνούν ακριβώς και σίγουρα δεν παράγουν λύσεις: τα χρηματιστήρια καταρρέουν προεξοφλώντας την περιδήνηση της παγκόσμιας οικονομίας φυσικά και της Βρετανικής —ζούμε σε έναν διασυνδεδεμένο, παγκοσμιοποιημένο κόσμο και το Νησί δεν μπορεί να γλιτώσει έτσι απλά. Αντιθέτως είναι τα δημόσια συστήματα υγείας που καλούνται να σηκώσουν το βάρος παντού για να «σωθούν» οι κοινωνίες. Είναι το κατασυκοφαντημένο κοινωνικό κράτος που καλείται να υψώσει το ανάστημά του στην παγκόσμια αυτή απειλή.

Είναι τα υποχρηματοδοτούμενα, όπως συνέβη στην Ελλάδα, νοσοκομεία που καλούνται να αντισταθούν. Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει τι θα συμβει στο τέλος, ποιο μοντέλο θα φέρει τα καλύτερα αποτελέσματα. Αν κρίνει κανείς από τη μεταστροφή που τελικά καταγράφεται στη Βρετανία και τα χωρίς προηγούμενο περιοριστικά μέτρα που λαμβάνουν οι κυβερνήσεις στην ηπειρωτική Ευρώπη, η κοινωνία προηγείται της οικονομίας.

Το ποια σχέση θα υπάρξει ανάμεσά τους, αν δηλαδή θα ξαναβρεί ύστερα από δεκαετίες η Σοσιαλδημοκρατία τον ρόλο της ή θα ξαναπάρουν τα ηνία οι οικονομικοί μηχανισμοί είναι μια μεγάλη συζήτηση. Αλλα ας την κάνουμε, με το καλό, όταν ξεπεραστεί η κρίση.

Πηγή: Protagon.gr

blog comments powered by Disqus
28/03/2020 16:23
Τι μυστικό κρύβει η πανδημία; »

Τα τελευταία 100 χρόνια εμφανίστηκε μεγάλος αριθμός ασθενειών που δεν προϋπήρχαν στην[...]
27/03/2020 12:20
Financial Times: Ο εθνικισμός παρενέργεια του κορωνοϊού »

Το βιβλίο του Κενίσι Ομαε «Ένας κόσμος χωρίς σύνορα» εκδόθηκε το 1990, ένα χρόνο μετά την[...]
27/03/2020 11:41
Να μην πληρώσουν οι λαοί την κρίση – Λύση τώρα για να μη διαλυθεί το ευρώ »

Για ακόμη μια φορά η Ευρωπαϊκή Ενωση, όχι των λαών, αλλά των συμφερόντων συγκεκριμένων χωρών,[...]
24/03/2020 11:28
Γιουβάλ Νόα Χαράρι: Ο κόσμος μετά τον κορωνοϊό »

Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει τώρα μια παγκόσμια κρίση, ίσως τη μεγαλύτερη της γενιάς μας. Οι[...]
23/03/2020 20:46
Απαγόρευση κυκλοφορίας: Η επικίνδυνη δόμηση του «εσείς φταίτε, εσείς οι ανεύθυνοι» »

Κάτι λίγες σκέψεις για την «απαγόρευση κυκλοφορίας» που επιβλήθηκε από την[...]
23/03/2020 20:43
Απαγόρευση κυκλοφορίας: Τα 2 λάθη της κυβέρνησης που θα βρει μπροστά της »

Αν είσαι ένας απ΄αυτούς που σεβάστηκαν την έννοια της καραντίνας αυτές τις δέκα ημέρες και δεν[...]
22/03/2020 12:00
Είναι η πανδημία μια ευλογία; - Του Σπύρου Γεωργάτου »

Περιορισμένος στο σπίτι του, ο φιλόσοφος και συγγραφέας Στέλιος Ράμφος αποφαίνεται: «Είναι [...]
22/03/2020 11:13
Κυβερνητικό blame game με τον φόβο των πολιτών »

Χθες το βράδυ, με μια (νέα) συντονισμένη διαρροή, η κυβέρνηση προανήγγειλε (ξανά) γενικό lockdown.[...]
22/03/2020 09:43
Καθηγητής Επιδημιολογίας Stanford: H πανδημία του αιώνα ή το φιάσκο του αιώνα; »

Τον «κώδωνα του κινδύνου» αναφορικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας του κοροναϊού από[...]
18/03/2020 14:58
Ο καθηγητής του ΜΙΤ Κωνσταντίνος Δασκαλάκης εξηγεί την εκθετική αύξηση με το μύθο του σκακιστή βασιλιά »

Με το μύθο του βασιλιά που έχασε στο σκάκι και κλήθηκε να πληρώσει με κόκκους ρυζιού, που όμως[...]
RODOGAZ
Ροή ειδήσεων
28/03/2020 16:23
28/03/2020 16:18
28/03/2020 15:31
28/03/2020 13:45
28/03/2020 13:13
28/03/2020 12:51
RODOGAZ