Έχετε κάτι να πείτε;
Στείλτε μας τις δικές σας ειδήσεις,
άρθρα και σχόλια.
Άρθρο > Αναγνώστες
Περί της Δίωξης Ναρκωτικών - Γράφει ο Νίκος Δέτσης
Παρασκευή, 16/03/2012 18:52
Άποψη για το άρθρο του Διοικητή της Δίωξης Ναρκωτικών Ρόδου, και όσα ακολούθησαν


Πολύ φασαρία έγινε το τελευταίο δεκαήμερο, μετά την αποφυλάκιση κατηγορούμενων για εμπορία ναρκωτικών, την επιστολή & τη διατύπωση άποψης από το Διοικητή του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών Ρόδου και τις διάφορες απαντήσεις δικηγόρων, του Δικηγορικού Συλλόγου κλπ.
Όμως νοιώθω ότι εκτός από τους «άμεσα ενδιαφερόμενους», αυτούς που το επάγγελμα τους «αναγκάζει» να έχουν άποψη για το θέμα (Αστυνομία, Δικαστικοί, Δικηγόροι και πιθανά πολιτικοί και πολιτικολογούντες), άποψη έχουν και οι πολίτες, οι οικογένειες, όσοι μεγαλώνουν παιδιά. Άποψη που τη συζητούν μεταξύ τους, αλλά δύσκολα διατυπώνεται και ακόμα πιο σπάνια τη λαμβάνουν υπόψη τους όσοι έχουν οριστεί να προτείνουν και να εφαρμόζουν λύσεις στα προβλήματά μας (το «σύστημα», δηλαδή οι πιο πάνω «επαγγελματίες»).
Παίρνω λοιπόν το θάρρος, με κίνδυνο να μου δοθούν διάφοροι χαρακτηρισμοί και μάλιστα από άτομα που δεν με γνωρίζουν, να εκφράσω αυτά που νοιώθω. Ξέρω ότι εκφράζω απλά και μόνο τον εαυτό μου, και δεν διεκδικώ όπως άλλοι το ρόλο του εκφραστή της κοινής γνώμης ή της πραγματικής αλήθειας (όπως πολλοί από τους πιο πάνω), αλλά παράλληλα νοιώθω ότι στις δύσκολες στιγμές που περνά το έθνος (η κοινωνία μας) δεν έχουμε δικαίωμα να σιωπούμε, αλλά θα πρέπει ο καθένας να διατυπώνει τις ιδέες και τις προτάσεις του, ώστε με τη σύνθεσή τους να οδηγηθούμε κάποια στιγμή στη λύση (ή στην «κάθαρση», μετά από την βελτίωση του καθένα μας αλλά και των συλλογικών δομών μας). Αισθάνομαι ότι οι απόψεις που δημοσιοποιούνται και δημοσιεύονται είναι αποκλειστικά οι «πολιτικά ορθές», και όχι οι προσωπικές ιδέες που έχει ο κάθε πολίτης και τις διατυπώνει μόνο κατ’ ιδίαν. Κι έτσι αν και πολλοί –κατ ιδίαν - λέμε κάτι, αυτό δεν υπάρχει γιατί απλά κανείς δεν αποφασίζει να το διατυπώσει δημόσια ώστε να συζητηθεί και να γίνει αποδεκτό, να απορριφθεί, να αλλάξει, αλλά με κάποιο τρόπο να συνεισφέρει στην πρόοδο της κοινωνίας μας.
Πίσω στο θέμα της απελευθέρωσης των κατηγορούμενων για υπόθεση ναρκωτικών λοιπόν. Μετά το 18μηνο προφυλάκισης αποφασίζεται η αποφυλάκιση των υπόπτων. Και ο Διοικητής της Δίωξης Ναρκωτικών εκφράζει ξεπερνώντας τα εσκαμμένα τη δυσαρέσκεια του, και πηγαίνοντας ακόμα πιο πέρα δηλώνει ότι οι άνδρες του αισθάνονται προδομένοι και δεν έχουν διάθεση να ξανασχοληθούν με τα συγκεκριμένα –πιθανόν- παραβατικά άτομα. Και αν κάποιος θέλει να αναφέρει κάτι για τους πρόσφατα απελευθερωθέντες να το κάνει στους Δικαστικούς λειτουργούς με απόφαση των οποίων οι συγκεκριμένοι έχουν ξανά το δικαίωμα να κυκλοφορούν και να δραστηριοποιούνται ελεύθεροι.
Και αυτή η «κριτική» των αποφάσεων της «ανεξάρτητης δικαιοσύνης» αξιολογήθηκε από τους ταγούς ως πιθανά αντιδημοκρατική, παράνομη, αντιυπηρεσιακή, κατακριτέα κλπ. Γιατί η Δικαιοσύνη δεν θα πρέπει να κρίνεται, γιατί οι κατηγορούμενοι έχουν δικαιώματα, γιατί δουλειά της αστυνομίας είναι απλά να καταστέλλει και ίσως να προλαμβάνει, αλλά όχι να αποδίδει δικαιοσύνη και άλλα πομπώδη.
Όμως εγώ δεν κατάλαβα ο αγαπητός αστυνομικός να έχει διάθεση να δικάσει ο ίδιος τους κατηγορούμενους. Δεν είδα πουθενά να εκφράζεται απρεπώς για τους δικαστές, άλλωστε όλοι καταλαβαίνουμε ότι άλλο η κριτική σε μία πράξη-απόφαση και άλλη η κριτική σε κάποιο άτομο ή σε ένα θεσμό.
Αντίθετα διάβασα ένα κείμενο απόψεων που έκφραζε άτομα –τον κάθε υπηρετούντα στην υπηρεσία στην οποία προΐσταται- που φυσικά έχουν δικαίωμα να έχουν απόψεις, και κάθε λογικός άνθρωπος θα τους αναγνώριζε το δικαίωμα να τη δημοσιοποιήσουν. Και κατά τη γνώμη μου –σύμφωνα με όσα γράφω στον πρόλογο- έχουν υποχρέωση να τη δημοσιοποιούν.
Σκέπτομαι λοιπόν, σε σχέση με την απόφαση – το σχολιασμό της – τις παρατηρήσεις που ακολούθησαν, τα πιο κάτω (χωρίς η σκέψη μου να έχει σχέση με το νομικό/νομοθετικό μας πλαίσιο, αλλά με οδηγό την κοινή λογική που φαίνεται ότι από την έλλειψή της οδηγηθήκαμε στη σημερινή κρίση).
·    Απελευθερώθηκαν κάποιοι, μετά από πολύμηνη προφυλάκιση. Αν τίποτα κακό δεν έπραξαν τότε η προφυλάκισή τους είναι μια, προφανώς, απάνθρωπη πρακτική. Αν όμως υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι οι πράξεις τους ήταν επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο με ποια λογική τους δίνεται το δικαίωμα της «ελεύθερης κυκλοφορίας;
·    Αν υπάρχουν ενδείξεις ότι κακώς συνελήφθησαν, και ίσως τα στοιχεία που η αστυνομία λέει ότι υπάρχουν εναντίων τους είναι χαλκευμένα, τότε θα έπρεπε να έχουν ασκηθεί διώξεις κατά των αστυνομικών οργάνων – πράγμα που δεν έγινε. Άρα το λογικό συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι ότι και η δικαιοσύνη αναγνωρίζει ότι κάτι (σοβαρά) μεμπτό έκαναν οι κατηγορούμενοι.
·    Ο κος διοικητής εκφράζει την άποψη ότι τώρα πια προτεραιότητά του θα είναι οι υπόλοιποι πιθανά παράνομοι, και όχι αυτοί που έχει ήδη συλλάβει η υπηρεσία του και αφέθησαν ελεύθεροι. Και αν οι συλληφθέντες & ελευθερωθέντες δημιουργήσουν με παράνομες πράξεις τους πρόβλημα, οι αδικούμενοι ας κάνουν τα παράπονά τους στη Δικαιοσύνη. Εκτιμώ ότι αυτό είναι μια ρητορική δήλωση, αλλά στην ουσία της δεν μου ακούγεται παράλογη. Όταν οι πόροι είναι περιορισμένοι –όπως στην ΕΛ.ΑΣ.- δουλεύει κανείς σε τομείς που έχει περισσότερες πιθανότητες αποτελεσματικής παρέμβασης. Και το να «δουλέψει» σε μια νέα υπόθεση είναι συνήθως πιο αποτελεσματικό από το να συνεχίσει να προσπαθεί σε κάτι που έχει στο παρελθόν αποτύχει (στην περίπτωσή μας έγιναν συλλήψεις, η δικαιοσύνη για τους λόγους της καθυστερεί, οι ύποπτοι απελευθερώθηκαν).
·     Και αναρωτιέμαι –χωρίς να έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, και χωρίς να διατυπώνω κάποια αλήθεια. Είναι σωστό η Δημοκρατία να φέρεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους, τόσο σε αυτούς που δέχονται τους κανόνες της, όσο και σε αυτούς που τους αρνούνται και ενεργούν αδικούντες; Με άλλα λόγια αν κάποιος αρνείται ακόμα και την ύπαρξη του Νόμου, ο Νόμος για ποιο λόγο θα πρέπει να τον προστατεύει και μάλιστα ακραία;
·    Εκτός του κοινωνικού συνόλου η πολιτεία (οι θεσμοί που ενεργούν στο όνομά μας) θα πρέπει να προστατεύει και το κάθε άτομο. Πολλοί από τους συλληφθέντες, από ότι κατάλαβα, είναι και χρήστες ναρκωτικών κι αυτό ήταν ένα από τα κύρια επιχειρήματα για την αποφυλάκισή τους. Και σκέφτομαι : όντας προφυλακισμένοι εκ των πραγμάτων και λόγω ανάγκης πέρασαν μια αποτοξίνωση – μια «καθαρή» περίοδο στη ζωή τους. Με την αποφυλάκισή τους πώς θα εξελιχθεί η καθημερινότητά τους; Θα τους προσφέρει κάποιος δουλειά ή πιθανότερο είναι να γυρίσουν στην προηγούμενη «κατά συνήθεια» δραστηριότητα της εμπορίας (έστω και ως «βαποράκια») ναρκωτικών; Και οι διάφοροι «φίλοι» και «γνωστοί» δεν θα τους τραβήξουν πίσω στη χρήση και στην πορεία προς το θάνατο;
·    Και στην πορεία αυτή δεν θα συμπαρασύρουν κι άλλους μαζί, εγώ θα τους έλεγα πελάτες – αυτοί ίσως τους περιγράφουν σαν φίλους τους; Το δικαίωμα στη ζωή τόσο των κατηγορουμένων, αλλά και αυτών που πιθανά θα εμπλέξουν στα δίκτυα των ουσιών την περίοδο της –πιθανά πρόσκαιρης- ελευθερίας τους, αλλά και η ομαλή ζωή των οικογενειών τους, δεν αξίζουν υψηλότερης προστασίας από τα υπαρκτά δικονομικά ή δικολαβικά δικαιώματα των κατηγορουμένων;
·    Στη Χριστιανική ηθική η προτροπή είναι αν κάποιος σε ραπίσει να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο. Όμως προτρέπει να φέρεται κάποιος και με αγάπη –πραγματική και ουσιαστική- για τον συνάνθρωπο. Και εκτιμώ ότι ο περιορισμός της ελευθερίας είναι πιθανά «δώρο» στους εθισμένους σε ουσίες ασθενείς. Η κατ΄ όνομα ελευθερία δεν είναι γι αυτούς παρά σκλαβιά στις ουσίες και στους –πάνω από αυτούς- εμπόρους, σκλαβιά που οδηγεί μάλιστα στην εσχάτη των ποινών, το θάνατο. Η (προ)φυλάκιση προφανώς περιορίζει τις επιλογές κίνησής τους, αλλά ελευθερώνει όλες τις άλλες δυνατότητες τους : Να σκέφτονται και να αποφασίζουν αυτοί και όχι οι ουσίες, να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους (μόρφωση, διανόηση, επαγγελματικές ικανότητες, καλλιτεχνία, ανάπτυξη κοινωνικών & θρησκευτικών αισθημάτων). Και πάνω από όλα τους δίνει τη δυνατότητα να συνεχίσουν να ζουν.
·    Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία όλοι οι ελεύθεροι πολίτες είχαν ίσα δικαιώματα, αλλά ο Δήμος (αυτό που τώρα θα λέγαμε κράτος) ήταν πάνω από όλους. Για να είναι κάποιος ελεύθερος πολίτης θα έπρεπε να εργάζεται, να συνεισφέρει στα οικονομικά του δήμου, να στρατεύεται, να συμμετέχει στα κοινά (εκκλησία του δήμου) και τέλος να δέχεται συνεχή έλεγχο για τη ζωή του (περιουσία & πώς αποκτήθηκε, εξοστρακισμό αν αποκτήσει υπέρμετρη πολιτική δύναμη, σχεδόν βεβαιότητα για δήμευση περιουσίας ή εξορία σχεδόν όλων όσων άσκησαν –κακή- διοίκηση). Και αυτοί που δεν ήταν ελεύθεροι πολίτες δεν είχαν δικαιώματα (πχ δούλοι) ή ήταν πολύ περιορισμένα. Αυτή η «αντιδημοκρατική» για τα σημερινά δεδομένα συμπεριφορά (δηλαδή να μην είναι όλοι ίσοι, ικανοί και με ίδια δικαιώματα αλλά κάποιοι εκ των –κοινωνικών- πραγμάτων να υφίστανται διακρίσεις) τελικά δεν βελτίωσε μόνο το επίπεδο της Δημοκρατίας που ζούσαν οι ελεύθεροι πολίτες, αλλά και την κατάσταση των υπολοίπων (δούλων κλπ) των οποίων η ζωή ήταν σαφώς καλύτερη στην Αθήνα απ΄ ότι σε άλλες πόλεις με άλλα πολιτεύματα. Σκέφτομαι δηλαδή ότι αν κάποιοι περιορισμοί δικαιωμάτων βοηθούν στην πρόοδο του συνόλου, τελικά ίσως βοηθούν και στη βελτίωση της θέσης των «αδικούμενων». Άλλωστε αυτό κάνουν οι νόμοι, που θα πρέπει να ορίζουν που τελειώνει/περιορίζεται η ελευθερία του καθένα μας ώστε να μην περιορίζει την ελευθερία του άλλου.
·    Πέρα όμως από τα σχόλια καθήκον του καθενός που σκέφτεται ελεύθερα είναι να προχωρά και σε προτάσεις. Και προτάσεις υπάρχουν, προς τους γονείς, τους δασκάλους, τα παιδιά. Η ζωή ήταν και είναι ένας συνεχής αγώνας. Και για να μπορέσει κάποιος να ολοκληρώσει το αγώνισμά του χωρίς τραυματισμούς απαραίτητη είναι η προπόνηση. Θέλω να πω ότι σίγουρα όλοι μας δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε, και στο δρόμο των παιδιών μας θα τύχουν διάφορα (καλά, κακά, παράξενα, αλλά και κακία ντυμένη ως αρετή, θάνατος με την όψη της ζωής). Είναι πραγματικά αδύνατο να εμποδίσουμε τη συνάντηση αυτή. Μπορούμε όμως να είμαστε έτοιμοι. Να τους δημιουργήσουμε ελεύθερο πνεύμα (να μπορούν και να ξέρουν πώς να παίρνουν αυτά τις αποφάσεις, κι όχι να παρασύρονται). Να γνωρίσουν την ύπαρξη του Θεού στη ζωή, γιατί ποιο το νόημα του ταξιδιού αν στο τέλος δεν υπάρχει η Ιθάκη. Να έχουν να κάνουν τόσα που να μην προλαβαίνουν να νοιώσουν ανία και να θέλουν να καλύψουν το «κενό» με ουσίες και πράξεις που δεν προάγουν τον άνθρωπο. Να τους δώσουμε την ευκαιρία να νοιώσουν τη δύναμη της ανθρώπινης ζεστασιάς, στην οικογένεια – την παρέα – την κοινωνία. Την ηρεμία και το αίσθημα πληρότητας όταν το βράδυ χωρίς ρεύμα συζητάμε και παίζουμε στο φως των κεριών ερχόμενοι πιο κοντά ο ένας στο άλλο. Τη ζεστασιά στην καρδιά, όταν παίζοντας με ένα άρρωστο, παραμελημένο ή μειονεκτικό παιδί βλέπεις να σκάει στο πρόσωπό του το χαμόγελο. Την αίσθηση ότι υπάρχει λόγος που βρίσκεσαι στη γη, όταν σου λένε ευχαριστώ που έδωσες αίμα για κάποιον, όταν βλέπεις το δέντρο που φύτεψες να μεγαλώνει (μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά), όταν η παραλία μετά από λίγη ώρα δουλειάς είναι πεντακάθαρη γιατί εσύ την φρόντισες, όταν μετά από την απρογραμμάτιστη από καρδιάς προσευχή σου σ΄ ένα ξωκλήσι νοιώθεις τη ζέστη του Θείου να γεμίζει την ύπαρξή σου.
Η ζωή είναι ωραία, ας τη δείξουμε στα παιδιά, ας τη δείξουμε στους γύρω μας, όχι με λόγια αλλά με τον τρόπο που εμείς ζούμε. Είναι ένας τρόπος πρόληψης όλων των «παραβατικών» συμπεριφορών.
Αλλά επειδή το κακό θα συνεχίσει να υπάρχει ας βοηθάμε το σύνολο, αλλά και αυτούς που ξεστράτισαν.  Και η κοινή λογική, μαζί με την αγάπη, μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Δέτσης Νίκος
Τραπεζικός, Πρόσκοπος,
Πατέρας 3 παιδιών.

 

blog comments powered by Disqus
24/10/2019 12:19
Τα 7 φάρμακα του Joker - Tου Ηλία Καραβόλια »

Η ταινία δείχνει την σύγχρονη μητροπολιτική κατάσταση παντού στον πλανήτη. Δείχνει οτι όσο[...]
18/03/2019 07:43
Προς ''φιλελεύθερους'' συνοδοιπόρους του ΣΥΡΙΖΑ: Οι αρχές και αξίες δεν είναι a la carte... »

Μία πρόσφατη ανάρτηση στα social media έγραφε: “οι αρχές και αξίες δεν είναι a la carte.[...]
14/03/2019 16:23
Εγκλωβισμένος ο Γλυνός στη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ »

Είναι σε όλους γνωστό ότι ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Για κάποιους εκτός του πανικού,[...]
22/02/2019 11:19
Αντίσταση στον ξεπεσμό της Ρόδου - Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός »

Στον δρόμο για τις εκλογές ο Μάης είναι κοντά - αναρωτιέμαι πότε, εμείς οι «ιθαγενείς»[...]
05/01/2018 00:17
Η Ενημέρωση στην Εποχή της Κρίσης - Του Ηλία Καραβόλια »

Το Σημαντικό έχει απορροφηθεί απο το Συμβολικό σε αυτό τον τόπο. Τα χρόνια που ζούμε ανέδειξαν[...]
21/11/2017 17:36
Η ανατομία ενός λάθους : Πως η Κομισιόν απέτυχε να σώσει την Ελλάδα - Tου Ηλία Καραβόλια »

Πάσχουμε απο θεσμική κουλτούρα ως Έλληνες και γι αυτό δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το νόημα[...]
14/10/2017 16:31
Υγεία: Ένα ζήτημα - Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος - Γράφει η Ελένη Δ. Μαυρογάλου »

Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί μεγαλύτερο αγαθό από αυτό της υγείας των παιδιών μας και των[...]
28/08/2017 18:21
Η επιδρομή του ΦΠΑ στα νησιά μας - Μία δύσκολη μάχη που πρέπει να κερδιθεί »

Σύμφωνα με την «κοινωνική» και άκρως φοροεισπρακτική πολιτική που εφαρμόζει η[...]
19/07/2017 17:25
Χολή για τα 6 σεντς το κυβικό πόσιμου νερού από το φράγμα Γαδουρά - Του Δημ. Τσοπανάκη »

Πως είναι δυνατόν να ενοχληθούν συμπολίτες μας για την ολοκλήρωση των εργασιών και την[...]
10/07/2017 17:53
Δ. Τσοπανάκης στην εταιρεία ''ΣΤΗΡΙΞΙΣ'': Ας σοβαρευτούμε λίγο… περισσότερο… »

Πριν μία εβδομάδα δημοσίευσα ένα άρθρο για το θέμα της έλλειψης νερού και την σπέκουλα περί[...]
RODOGAZ
Ροή ειδήσεων
28/05/2020 17:26
28/05/2020 13:18
28/05/2020 13:11
28/05/2020 13:05
28/05/2020 13:04
28/05/2020 12:41
RODOGAZ